Privilege

Afgelopen kerst had ik alle tijd om na te denken. Vooral over hoe zielig ik was. Ik had een André Hazes-kerst en dat vond ik alle reden om weg te zakken in een delirium van zelfmedelijden. Was ik de afgelopen jaren niet al gezegend met een burn-out, gedoe op het werk, spanningen in mijn relatie? En of dat niet al genoeg was, zat ik nu ook nog eens gescheiden en ontdaan van mijn ouderlijk huis als een verschoppeling in een kleurloze straat te proberen me te verblijden over de geboorte van de Heiland. Ik vond het oneerlijk en constateerde dat het leven me tegenzat. Ik had tegenwind en het maakte me nijdig.

 

Er klonk echter een ook een zacht stemmetje in me die de zaken van een positieve kant belichtte. Ik liet het gelaten over me heenkomen. Het stemmetje zei dat ik ontzettend veel was opgeschoten met al die ellende. Zo had die burn-out had me geleid naar de coachopleiding die me heeft laten inzien wie ik ben en wat echt belangrijk voor me is, waardoor ik effectievere keuzes ben gaan maken. De 'buitenechtelijke' verliefdheid op een vrouw leerde me hoe verbinding ook  kan voelen, dat het tijd werd mezelf te worden en me te bevrijden van een vruchteloze relatie en het verstikkende geheim van mijn biseksualiteit. Scheiden leerde me hoe heilig het gezin is, maar ook hoe ziekmakend het kan zijn als de ouders niet in verbinding staan en je de kinderen alleen maar laat zien hoe een liefdeloos leven eruitziet. Dan kun je ze beter laten zien hoe je, wat er ook gebeurt, altijd weer opnieuw voor geluk kunt kiezen. 

En dan heb ik het nog niet eens over de emotionele en fysieke zelfredzaamheid die ik door mijn scheiding verworven heb. Had ik ooit voor mogelijk gehouden dat ik zelf schilderijen op zou hangen, degelijke hypotheken zou afsluiten, succesvol met aannemers zou onderhandelen? Ik zou haast denken dat al die misère niets meer en niets minder was dan een corrigerende tik van het leven, om me met harde hand op het goede spoor te zetten. Ik merkte dat ik me veel beter begon te voelen. Ik was bijna in mijn sas, hoewel ik me wel afvroeg of dit gouden randje niet was ingegeven door een ordinair opportunisme, bedoeld om mezelf op de beuren. Ik kon daar op dat moment geen antwoord op geven. Wel begon het me op te vallen dat, als ik mijn handen ten hemel sla en een vraag in de ruimte stel, het antwoord me steeds vaker op een onverwachts en uiterst origineel presenteerblaadje wordt aangereikt. Dus stelde ik mijn vraag en liet het verder los.

Een paar weken later stond ik op het voetbalveld met mijn jongste dochter. Ze kan lekker voetballen en ze was geselecteerd om met nog een paar meiden extra trainingen mee te doen in een jongensteam. Ik luisterde met interesse naar de motivatie van de trainer: "De trainingen van de jongens zijn op zichzelf niet beter, maar als meisjes met jongens spelen krijgen ze meer uitdaging en competitie. Ze zullen er daarom fysiek en technisch op vooruit gaan. Dit is niet voor alle speelsters weggelegd en er zijn dan ook maar enkele meisjes geselecteerd." 

Zoals altijd wanneer ik begrijp dat ik antwoord krijg van het leven, verschijnt er een brede grijns op mijn gezicht. Ik kon het direct duiden en ik wist toen dat ik mezelf met kerst niet had geprobeerd op te beuren; mijn innerlijke stem probeerde me een universele waarheid in te fluisteren. Deze voetbal-aanpak was een treffende metafoor voor het dagelijks leven: weerstand als privilege, een faciliteit tot groei! Tegenstand is blijkbaar essentieel voor je ontwikkeling omdat je iets leert over jezelf waardoor je effectiever gaat handelen. Je mag erop vertrouwen dat je op je bordje krijgt wat je ook aankunt. Als je jezelf tot slachtoffer kroont, dan ontbeer je de juiste houding. Als je weerstand kunt opvatten als leerschool, dan ga je ervoor en ben je bereid met vallen en opstaan je lessen te leren en sterker te worden. Zo win je altijd. 

Aurora Guds volgde de Beroepsopleiding tot Loopbaanadviseur

 


Delen



Blog Terug naar inspiratiepagina