Reislust

Voor het raam stond een vrouw van middelbare leeftijd. Ze stond met haar neus bijna tegen het raam gedrukt naar buiten te kijken. Die vrouw was ik en ik keek naar de bomen in de straat, die groen en vol waren. Takken hingen zwaar van bloesem naar beneden.

 

Toch toonde het straatbeeld troosteloos en verlaten, zoals vaak in vakantietijd door afwezigheid van de reguliere bedrijvigheid. Ik vond het een triest idee dat ik schijnbaar de enige was die niet op reis was. De rest van mijn gezin liep op dat moment ergens de culturele erfenis van Griekenland te bewonderen. Het was voor het eerst dat mijn man alleen op vakantie was met onze kinderen. Een druppel liep als een biggelende traan langs het raam naar beneden.

Sinds enkele maanden was er helderheid. Mijn man en ik hadden na een relatie van 20 jaar besloten er een punt achter te zetten. Er is altijd veel liefde en genegenheid geweest, maar we waren simpelweg  opgehouden elkaars man en vrouw te zijn. Toch hadden we er jaren over gedaan de conclusie te durven trekken uit elkaar te gaan. En nu stond ik hier in vakantietijd alleen in ons huis. Het huis waar mijn vader gewoond had en gestorven is. Het huis waar een van mijn dochters geboren was en dat we vanaf de kale muren weer helemaal hadden opgebouwd. Het huis ook, dat getuige is geweest van al mijn levensfasen: van kind tot studente, van studente tot moeder en van moeder tot vrouw van middelbare leeftijd. Mijn huis, mijn straat, mijn leven.

Ik liep weg bij het raam en ging op de bank zitten. Ondanks het gevoel van melancholie en verlatenheid, voelde dit eigenlijk niet slecht. Hoe kwam dat? Waarom stemde het me niet buitengewoon somber dat ik hier alleen thuis zat, terwijl andere mensen ergens in een ongetwijfeld zonovergoten land nieuwe dingen aan het ontdekken waren? Ik hield van reizen en van steeds weer nieuwe ervaringen op doen. Hoe kon ik er ondanks alles toch een goed gevoel bij hebben hier stilletjes op de bank te zitten in mijn eigen stad, zonder zelfs maar de straat uit te gaan?! Ik had de vraag nog niet gesteld of ik realiseerde me met een soort prettige spanning wat er allemaal voor me in het verschiet lag en opeens dacht ik te begrijpen waar mijn innerlijke welzijn vandaan kwam.

Over luttele weken zou ik mijn nieuwe huis betrekken, waarmee een hele nieuwe episode zou beginnen in mijn leven. Ik wist wat ik achter me zou laten, maar wat de toekomst brengen zou, was me onbekend. Ik moest mezelf weer opnieuw ontdekken zonder die vertrouwde partner die al twintig jaar naast me liep. Hoe ging ik mijn leven autonoom vormgeven in die nieuwe straat, in dat nieuwe huis? Ondanks de angst voor het onbekende, had ik het besluit genomen het avontuur aan te gaan en trouw te blijven aan mijn persoonlijke behoeften en verlangens. Ik wilde blijkbaar niet blijven hangen in de illusie van veiligheid en zekerheid, om op een zeker moment in de toekomst te moeten terugkijken en spijt te hebben van stappen die ik niet had durven zetten. De situatie voelde ondanks alles goed, omdat ik handelde in overeenstemming met mezelf en met de stroom van het leven.

Niet op vakantie? Niets was minder waar! Ik stond juist aan het begin van een geweldige reis, waarvan de eindbestemming verder reikt dan de horizon van deze wereld. Een reis die eigenlijk drie jaar geleden al begonnen was met mijn coachopleiding, toen ik mezelf vragen ging stellen. Een reis die gestaag vorderde omdat ik het aandurfde die vragen ook naar alle eerlijkheid te beantwoorden. In dat stille huis, alleen zittend op de bank, besefte ik dat ik aan de vooravond stond van de meest spannende reis die je maar kunt maken: die naar jezelf, en ik kan niet anders zeggen dan dat ik genoot van het uitzicht.

Aurora Guds volgde de Beroepsopleiding tot Loopbaanadviseur bij VistaNova en is werkzaam bij de Douane.


Delen



Blog Terug naar inspiratiepagina