Iedereen kijkt door een andere bril. Wat vraagt dat van jou als coach?
Iedere coach herkent het wel. Een gesprek waarin de interventies die je normaal gesproken vanzelf inzet, ineens niet lijken te werken. Een coachee die anders reageert op open vragen, stiltes of reflectie dan je verwacht. Of het gevoel dat jullie elkaar nét niet helemaal bereiken.
Tijdens een inspirerende bijeenkomst met Linsey Berkhout van All Minds Thrive werden we uitgenodigd om die ervaring eens vanuit een ander perspectief te bekijken. Niet alleen met de vraag: hoe werkt het brein van mijn coachee? Maar ook: hoe werkt mijn eigen brein eigenlijk?
Eén van de inzichten die ons is bijgebleven was verrassend eenvoudig:
Iedereen kijkt door een andere bril
Niet alleen onze coachees, maar ook wij als coach. Hoe jij denkt, leert, communiceert en informatie verwerkt, bepaalt mede hoe jij vragen stelt, wat jij vanzelfsprekend vindt en welke interventies voor jou voelen als ‘goed coachen’. Dat geldt voor iedere coach én voor iedere coachee. We kijken allemaal vanuit onze eigen voorkeuren, ervaringen en manieren van betekenis geven.
Dat roept een interessante vraag op.
Zijn onze bekende coachprincipes eigenlijk universeel?
Of sluiten ze vooral goed aan bij mensen die informatie op een vergelijkbare manier verwerken als wijzelf?
Voor sommige coachees werkt een open vraag bevrijdend. Voor anderen is juist een concrete vraag, een visualisatie of meer structuur behulpzaam. Waar de één energie krijgt van vrij associëren, heeft de ander behoefte aan duidelijkheid, verwerkingstijd of stap-voor-stap denken. Neuro-inclusief coachen vraagt daarom niet om méér technieken, maar om een bredere blik. Het vraagt van ons als coach dat we ons flexibel kunnen afstemmen op verschillende manieren van denken, leren en informatie verwerken. Duidelijkheid, structuur, autonomie, verwerkingstijd, afstemming en veiligheid vormen daarbij belangrijke uitgangspunten.
Een tweede inzicht dat aansprak, is dat veiligheid niet alleen psychologisch is, maar ook neurologisch. Mensen die jarenlang hebben geprobeerd zich aan te passen of hun natuurlijke manier van functioneren hebben gemaskeerd, komen vaak al binnen met een verhoogd stressniveau. Juist dan zijn reflecteren, leren en veranderen minder goed toegankelijk. Als coach ben je in zo’n gesprek soms zélf de belangrijkste interventie. Door rust, duidelijkheid, aanwezigheid en afstemming help je het zenuwstelsel tot rust te komen, zodat er weer ruimte ontstaat voor inzicht en ontwikkeling.
Wat mij vooral aansprak, is dat neuro-inclusief coachen uiteindelijk niet over labels gaat. Niet over ADHD, autisme, hoogbegaafdheid of hoogsensitiviteit. Het gaat over nieuwsgierig blijven naar de mens tegenover je. Welke manier van denken past bij deze persoon? Wat geeft energie? Wat vraagt om meer structuur, autonomie of verwerkingstijd? En vooral: wat heeft deze persoon nodig om tot zijn recht te komen? Misschien is dat wel de kern van neuro-inclusief coachen.
Neuro-inclusief coachen vraagt…
- Nieuwsgierig zijn
- Veiligheid creëren
- Aan- en uitsluiten
- Talenten herwaarderen
- Flexibel schakelen
- Kijken naar behoeften i.p.v. labels
- Samen zoeken naar wat werkt
Leestip
Nieuwsgierig geworden?
Het boek Als alle breinen werken van Saskia Schepers biedt een toegankelijk en inspirerend perspectief op neurodiversiteit op de werkvloer. Het helpt je anders te kijken naar gedrag, talent en samenwerking en laat zien hoe een neuro-inclusieve benadering niet alleen waardevol is voor neurodivergente medewerkers, maar voor teams en organisaties als geheel. Niet voor niets is het inmiddels verplichte literatuur binnen onze Beroepsopleiding tot Loopbaancoach.
Binnen de Beroepsopleiding tot Loopbaancoach besteden we daarom expliciet aandacht aan neuro-inclusief coachen. Het boek Als alle breinen werken van Saskia Schepers is inmiddels verplichte literatuur voor onze deelnemers. Niet om mensen sneller een label te geven, maar om coaches te helpen met een bredere blik te kijken naar verschillen in denken, leren en werken. Juist in een arbeidsmarkt waarin verschillen steeds zichtbaarder worden, is het vermogen om werkelijk aan te sluiten misschien wel één van de belangrijkste coachvaardigheden.
Hoe ben jij als coach ‘gewired’?
Welke manier van denken, leren en informatie verwerken is voor jou vanzelfsprekend? En hoe beïnvloedt dat, misschien zonder dat je het merkt, de vragen die je stelt, de interventies die je kiest en de ruimte die je geeft aan de ander?