Privilege

Afgelopen kerst had ik alle tijd om na te denken. Vooral over hoe zielig ik was. Ik had een André Hazes-kerst en dat vond ik alle reden om weg te zakken in een delirium van zelfmedelijden. Was ik de afgelopen jaren niet al gezegend met een burn-out, gedoe op het werk, spanningen in mijn relatie? En of dat niet al genoeg was, zat ik nu ook nog eens gescheiden en ontdaan van mijn ouderlijk huis als een verschoppeling in een kleurloze straat te proberen me te verblijden over de geboorte van de Heiland. Ik vond het oneerlijk en constateerde dat het leven me tegenzat. Ik had tegenwind en het maakte me nijdig.

 

Er klonk echter een ook een zacht stemmetje in me die de zaken van een positieve kant belichtte. Ik liet het gelaten over me heenkomen. Het stemmetje zei dat ik ontzettend veel was opgeschoten met al die ellende. Zo had die burn-out had me geleid naar de coachopleiding die me heeft laten inzien wie ik ben en wat echt belangrijk voor me is, waardoor ik effectievere keuzes ben gaan maken. De 'buitenechtelijke' verliefdheid op een vrouw leerde me hoe verbinding ook  kan voelen, dat het tijd werd mezelf te worden en me te bevrijden van een vruchteloze relatie en het verstikkende geheim van mijn biseksualiteit. Scheiden leerde me hoe heilig het gezin is, maar ook hoe ziekmakend het kan zijn als de ouders niet in verbinding staan en je de kinderen alleen maar laat zien hoe een liefdeloos leven eruitziet. Dan kun je ze beter laten zien hoe je, wat er ook gebeurt, altijd weer opnieuw voor geluk kunt kiezen. 

En dan heb ik het nog niet eens over de emotionele en fysieke zelfredzaamheid die ik door mijn scheiding verworven heb. Had ik ooit voor mogelijk gehouden dat ik zelf schilderijen op zou hangen, degelijke hypotheken zou afsluiten, succesvol met aannemers zou onderhandelen? Ik zou haast denken dat al die misère niets meer en niets minder was dan een corrigerende tik van het leven, om me met harde hand op het goede spoor te zetten. Ik merkte dat ik me veel beter begon te voelen. Ik was bijna in mijn sas, hoewel ik me wel afvroeg of dit gouden randje niet was ingegeven door een ordinair opportunisme, bedoeld om mezelf op de beuren. Ik kon daar op dat moment geen antwoord op geven. Wel begon het me op te vallen dat, als ik mijn handen ten hemel sla en een vraag in de ruimte stel, het antwoord me steeds vaker op een onverwachts en uiterst origineel presenteerblaadje wordt aangereikt. Dus stelde ik mijn vraag en liet het verder los.

Een paar weken later stond ik op het voetbalveld met mijn jongste dochter. Ze kan lekker voetballen en ze was geselecteerd om met nog een paar meiden extra trainingen mee te doen in een jongensteam. Ik luisterde met interesse naar de motivatie van de trainer: "De trainingen van de jongens zijn op zichzelf niet beter, maar als meisjes met jongens spelen krijgen ze meer uitdaging en competitie. Ze zullen er daarom fysiek en technisch op vooruit gaan. Dit is niet voor alle speelsters weggelegd en er zijn dan ook maar enkele meisjes geselecteerd." 

Zoals altijd wanneer ik begrijp dat ik antwoord krijg van het leven, verschijnt er een brede grijns op mijn gezicht. Ik kon het direct duiden en ik wist toen dat ik mezelf met kerst niet had geprobeerd op te beuren; mijn innerlijke stem probeerde me een universele waarheid in te fluisteren. Deze voetbal-aanpak was een treffende metafoor voor het dagelijks leven: weerstand als privilege, een faciliteit tot groei! Tegenstand is blijkbaar essentieel voor je ontwikkeling omdat je iets leert over jezelf waardoor je effectiever gaat handelen. Je mag erop vertrouwen dat je op je bordje krijgt wat je ook aankunt. Als je jezelf tot slachtoffer kroont, dan ontbeer je de juiste houding. Als je weerstand kunt opvatten als leerschool, dan ga je ervoor en ben je bereid met vallen en opstaan je lessen te leren en sterker te worden. Zo win je altijd. 

Aurora Guds volgde de Beroepsopleiding tot Loopbaanadviseur

 






De Bink

Het verkeerslicht sprong op groen en met een hele meute fietsers stak ik over en vervolgde mijn weg. Ik was aan het einde van mijn werkdag op weg naar huis en merkte dat er een warme golf door mijn onderbuik trok. Ik dacht aan een date die ik had met een hele aantrekkelijke vent.

Ik had hem ontmoet in een Amsterdams café waar we samen met hart en ziel de eeuwige smart bezongen in het levenslied. Het was gezellig, de avond schitterde en tenslotte kusten we elkaar. Ik was net gescheiden en weer even als de jonge vrije vrouw van vroeger die ongecompliceerde romances aan kon gaan. En dat wilde ik ook. Ik had te lang alleen maar de rol van zorgende moeder en huismanager gespeeld. Ik had er behoefte aan weer eens die ongeremde en onbetamelijke Vrouw te zijn. Ik ging ervoor en hij ook. Hij was een echte bink, die ik hoogstwaarschijnlijk ruim oversteeg in het aantal levensjaar. Zijn mooie afgetrainde getatoeëerde armen met Ajax-gerelateerde mythologische afbeeldingen omsloten mijn middel, en onze vrijage was begerig en warm. Ik voelde een lang-vergeten oude vriendin haar plek hernemen. Ze was me dankbaar en ik verwelkomde haar; de minnares in mij.


Nog dagen daarna was ik ontroerd. Ik besefte al die tijd niet dat ik haar gemist had. Maar dit ging niet om platte erotiek alleen. Het ging om iets veel diepers. Dit ging om de stap die ik genomen had om te scheiden, waarmee ik blijkbaar een deel van mezelf, de minnares en wie weet welke rollen nog meer, weer kon toelaten in mijn leven. Dit ging om een vorm van vriendschap sluiten met mezelf, de erkenning er in al mijn aspecten te mogen zijn. Het was helend en heilzaam. Maar daarmee was het verhaal nog niet klaar.


Ik was dus op weg van werk naar huis en dacht aan vrijdag-over-een-week. Ik had afgesproken met De Bink en verheugde me. Inmiddels was duidelijk geworden dat hij ook twee kinderen had en getrouwd...maar dat mocht de pret niet drukken. We wilden maar één ding en zouden elkaar verder niet vermoeien.


Eenmaal thuisgekomen nam ik volgens de dagelijkse routine een halfuurtje de tijd me te voeden met inspirerende literatuur. Ik las in een boek uit mijn Wicca-collectie, maar stokte bij de volgende passage: "De manier om je vrije wil positief te gebruiken bestaat erin met je daden te streven naar het welzijn van anderen, terwijl je met jezelf in harmonie blijft." En ik klapte het boek meteen weer dicht. Het is ongekend hoeveel ik kon denken en voelen in een paar luttele seconden. Ik werd heel boos, want ik begreep meteen wat dit betekende voor mijn avontuur met De Bink: "als ik er geen consequenties aan wilde verbinden, dan zou ik deze stof niet zo graag lezen." Ik heb niks met de reguliere huwelijksgelofte zoals deze doorgaans in onze maatschappij wordt gehanteerd. Ik heb altijd gemeend en gevoeld dat die gelofte van trouw rust op een pijler van angst en behoefte aan zekerheid: als je echt van iemand houdt, kun je alleen maar verlangen dat diegene in eerste instantie zichzelf en zijn/haar gevoelens trouw blijft. En als dat betekent dat je geliefde dan soms bij een ander wil zijn, dan is dat incluis. In mijn optiek kun je alleen maar vreemdgaan als je niet trouw bent aan jezelf, en afspraken die je daarover kunt maken met je partner, zijn van een meer verfijnde orde.


Maar als mensen dan zo geconditioneerd zijn dat ze toch die beperkende huwelijksgelofte naar elkaar uitspreken, dan wil ik deze respecteren. Ik had verdriet, ik miste zelf een liefdevolle partner en zat met een hitsige minnares in mijn buik die ik met al mijn kracht tot kalmte moest manen. Echter, het was me volkomen duidelijk dat ik nu de kans kreeg mijn hoogste gedachte te volgen en dat zelf-coaching me het inzicht verschafte. Ik pakte mijn telefoon en liet De Bink weten dat ik er toch vanaf zag: bij mij stopt de pijn. De Bink vond het jammer, maar sprak lovende woorden en bedankte me. Ik blokkeerde het contact, liet de telefoon in mijn schoot rusten en keek in het stille huis naar buiten.

 

Aurora Guds volgde de Beroepsopleiding tot Loopbaanadviseur bij VistaNova en is werkzaam bij de Douane.






Reislust

Voor het raam stond een vrouw van middelbare leeftijd. Ze stond met haar neus bijna tegen het raam gedrukt naar buiten te kijken. Die vrouw was ik en ik keek naar de bomen in de straat, die groen en vol waren. Takken hingen zwaar van bloesem naar beneden.

 

Toch toonde het straatbeeld troosteloos en verlaten, zoals vaak in vakantietijd door afwezigheid van de reguliere bedrijvigheid. Ik vond het een triest idee dat ik schijnbaar de enige was die niet op reis was. De rest van mijn gezin liep op dat moment ergens de culturele erfenis van Griekenland te bewonderen. Het was voor het eerst dat mijn man alleen op vakantie was met onze kinderen. Een druppel liep als een biggelende traan langs het raam naar beneden.

Sinds enkele maanden was er helderheid. Mijn man en ik hadden na een relatie van 20 jaar besloten er een punt achter te zetten. Er is altijd veel liefde en genegenheid geweest, maar we waren simpelweg  opgehouden elkaars man en vrouw te zijn. Toch hadden we er jaren over gedaan de conclusie te durven trekken uit elkaar te gaan. En nu stond ik hier in vakantietijd alleen in ons huis. Het huis waar mijn vader gewoond had en gestorven is. Het huis waar een van mijn dochters geboren was en dat we vanaf de kale muren weer helemaal hadden opgebouwd. Het huis ook, dat getuige is geweest van al mijn levensfasen: van kind tot studente, van studente tot moeder en van moeder tot vrouw van middelbare leeftijd. Mijn huis, mijn straat, mijn leven.

Ik liep weg bij het raam en ging op de bank zitten. Ondanks het gevoel van melancholie en verlatenheid, voelde dit eigenlijk niet slecht. Hoe kwam dat? Waarom stemde het me niet buitengewoon somber dat ik hier alleen thuis zat, terwijl andere mensen ergens in een ongetwijfeld zonovergoten land nieuwe dingen aan het ontdekken waren? Ik hield van reizen en van steeds weer nieuwe ervaringen op doen. Hoe kon ik er ondanks alles toch een goed gevoel bij hebben hier stilletjes op de bank te zitten in mijn eigen stad, zonder zelfs maar de straat uit te gaan?! Ik had de vraag nog niet gesteld of ik realiseerde me met een soort prettige spanning wat er allemaal voor me in het verschiet lag en opeens dacht ik te begrijpen waar mijn innerlijke welzijn vandaan kwam.

Over luttele weken zou ik mijn nieuwe huis betrekken, waarmee een hele nieuwe episode zou beginnen in mijn leven. Ik wist wat ik achter me zou laten, maar wat de toekomst brengen zou, was me onbekend. Ik moest mezelf weer opnieuw ontdekken zonder die vertrouwde partner die al twintig jaar naast me liep. Hoe ging ik mijn leven autonoom vormgeven in die nieuwe straat, in dat nieuwe huis? Ondanks de angst voor het onbekende, had ik het besluit genomen het avontuur aan te gaan en trouw te blijven aan mijn persoonlijke behoeften en verlangens. Ik wilde blijkbaar niet blijven hangen in de illusie van veiligheid en zekerheid, om op een zeker moment in de toekomst te moeten terugkijken en spijt te hebben van stappen die ik niet had durven zetten. De situatie voelde ondanks alles goed, omdat ik handelde in overeenstemming met mezelf en met de stroom van het leven.

Niet op vakantie? Niets was minder waar! Ik stond juist aan het begin van een geweldige reis, waarvan de eindbestemming verder reikt dan de horizon van deze wereld. Een reis die eigenlijk drie jaar geleden al begonnen was met mijn coachopleiding, toen ik mezelf vragen ging stellen. Een reis die gestaag vorderde omdat ik het aandurfde die vragen ook naar alle eerlijkheid te beantwoorden. In dat stille huis, alleen zittend op de bank, besefte ik dat ik aan de vooravond stond van de meest spannende reis die je maar kunt maken: die naar jezelf, en ik kan niet anders zeggen dan dat ik genoot van het uitzicht.

Aurora Guds volgde de Beroepsopleiding tot Loopbaanadviseur bij VistaNova en is werkzaam bij de Douane.






Hoe ziet jouw oranje eruit?

Sinds kort doe ik yin yoga. Dit is een erg rustige vorm van yoga waarbij je 4 à 5 minuten in dezelfde houding blijft liggen. Hiermee versterk je je gewrichten en bindweefsel en maak je ze soepeler. Je stimuleert het zelfherstellend vermogen van je lichaam. Daarbij leer je beter naar je lichaam luisteren: als je alleen maar stilligt, kun je niet anders dan voelen wat er gebeurt en je bewust worden van de reacties van je lijf.

Ik vond het ontspannend klinken, en het leek me geen kwaad weer eens een lesje 'luisteren naar mijn lichaam' te krijgen.

 

Helaas, mijn idee over pure ontspanning bleek niet volledig te kloppen. Na de eerste les had ik minstens zoveel spierpijn als na een uurtje intensieve bodycombat in de sportschool. Inmiddels ben ik erachter dat het behalve fysiek ook mentaal een behoorlijke uitdaging is. De metafoor die mijn docent gebruikte, sloeg in als een bom bij mij, en is volgens mij ook zeer van toepassing in de dagelijkse praktijk van een loopbaancoach.

De truc is om jezelf uit te nodigen naar de 'oranje zone' te gaan. Wat is dat? Groen is: ik voel niets, ik lig gewoon lekker te relaxen. Op zich geen probleem, maar waarom doe je het dan? De rode zone is: au!!!! Dit doet serieus pijn en mijn lichaam wil dit niet. Kortom, je gaat over je grenzen heen en moet stoppen of minder doen. De oranje zone: je voelt dat er dingen gebeuren, je kunt rustig blijven ademen en observeren wat zich afspeelt, maar je ligt niet per se heel erg comfortabel.

Tijdens de les merkte ik dat ik snel of in groen, of in rood zit. Ik maak het mezelf te makkelijk, of ik geef vol gas en vergeet op tijd af te remmen. Dat geldt bij yoga, maar toen ik er later over nadacht voor meer aspecten in mijn leven. In werk doe ik iets soortgelijks, en zelfs privé kan ik voorbeelden verzinnen waarbij ik van het ene naar het andere uiterste ren.

En meer mensen met mij... Als loopbaancoach zie ik met regelmaat mensen die in groen of in rood zitten, terwijl ze eigenlijk oranje willen. Iedereen wil uitdaging in zijn of haar werk. Wie teveel wordt uitgedaagd, of dat nu door werkdruk, de combinatie werk-privé of het soort taken is, kan overspannen raken en uitvallen. Wie te weinig wordt uitgedaagd en de zin van zijn inspanningen niet ziet, kan vergelijkbare problemen krijgen. Ongetwijfeld zijn er mensen die al jaren hetzelfde werk doen, weinig uitdaging (meer) hebben en volkomen tevreden om 5 uur de deur dichttrekken, maar voor veel mensen is dat niet genoeg. Het is daarom net zo gevaarlijk om in rood te zitten, als om in groen te blijven en te weinig van jezelf te vragen.

Het ideaal: oranje. Je hebt misschien spierpijn na je werk, maar op een bevredigende manier. Je hebt het idee dat je je ingespannen hebt en dat je iets hebt bijgedragen aan de samenleving, zonder dat je daarbij aan jezelf voorbij bent gegaan. Ik houd het voortaan in mijn achterhoofd, voor mezelf maar zeker ook in mijn werk als coach. Waar zit jouw balans? Blijf je in groen of ben je geneigd over je grens heen te gaan? Waar komt dat vandaan? En vervolgens: hoe ziet jouw oranje eruit? Wat heb je nodig om uitdaging te krijgen én goed voor jezelf te zorgen?

Een lastige puzzel, maar tegelijkertijd een spannende ontdekkingstocht: voor cliënten en voor de coach die hen begeleidt!

Juliëtte Kars volgde de Beroepsopleiding tot Loopbaanadviseur bij VistaNova.






Verschil

Het was op een doordeweekse avond. Ik stond in de badkamer naast mijn dochter, die bezig was met het avondritueel. Gedachteloos riep ik hardop uit:"O ja!", en ik maakte aanstalten om op mijn knieën te gaan liggen om onder de wastafel te kijken. Mijn jongste dochter die aangetrokken werd door de intensiteit waarmee ik dat uitriep, vroeg wat er aan de hand was. Ik ging weer rechtop staan en maakte mijn dochter deelgenoot van waar ik mee bezig was:

Gisterenochtend stond ik onder de douche, toen ik opeens tussen de neerstortende druppels, een zilvervisje zag lopen. Ik begreep direct dat het diertje ten dode opgeschreven was. Het was slechts een minuscuul beestje te midden van reuzendruppels die hem als neerstortende meren dreigden te vermorzelen, nog los van het meedogenloze afvoerputje dat zeker zijn einde zou betekenen. Vanuit het niets had er toen een innerlijk stemmetje geklonken dat zei dat dat helemaal niet hoefde. Het zilvervisje hoefde helemaal niet dood, simpelweg omdat ik hem kon redden. En zoals dat gaat met gedachten, had ik in een fractie van seconden alle voor- en tegenargumenten overwogen.

Opeens kwam ik in actie, deed de kraan uit en hurkte op de vloer neer. Ik haalde het diertje met een kam uit een plasje water dat zich ergens situeerde boven de grote teen van mijn linkervoet. Ik legde het ergens buiten de doucheruimte op de badkamervloer neer en pakte een tissue om het doorweekte zilvervisje droog te deppen. Het lag stil en ik bleef even staan kijken, maar kon natuurlijk niet de hele dag bij mijn 'patiëntje' blijven. Ik besloot hem op een veiliger plek te leggen, buiten de looproute. Onder de wasbak zou hij ongestoord kunnen blijven liggen en ik ging naar mijn werk. De hele verdere dag had ik niet meer aan het zilvervisje gedacht, totdat ik s'avonds dus voor de wasbak stond, mij de reddingsactie van die ochtend herinnerde en uitriep: "O ja!" 

"Dus, vertelde ik mijn dochtertje,  als we nu kijken en hij ligt er nog..., dan heeft hij het waterballet niet overleefd en is hij doodgegaan. Als hij er niet meer ligt, dan is hij opgedroogd, bekomen van de schrik, en scharrelt hij ergens weer lekker rond. "Verwachtingsvol doken we tegelijkertijd met ons hoofd onder de wasbak....en we zagen dat hij weg was. "Hij leeft, hij leeft!" riepen we in koor en uit en van gekheid maakten we een vreugdedansje. Mijn oudste dochter, die op haar kamer zat en het verhaal zijlings had opgevangen, vroeg waar de commotie over ging. Nadat we het hadden uitgelegd, gaf ze te kennen dat ze het heus  fijn vond voor het diertje, maar aan de andere kant vroeg ze zich af wat voor zin het nu helemaal had? Waren er niet honderden van die beesten en wat had je er nu aan om er eentje te redden?

Ik kon me die vraag goed voorstellen, want die ochtend had ik mezelf daar onder de douche dezelfde vraag gesteld. En ik had hem ook beantwoord: Ik had het diertje gered, omdat ik niet uit puur gemak en luiheid een leven teloor wilde laten gaan. Dat was te makkelijk. Daarbij was ik me ervan bewust geweest, dat ik op dat moment het verschil kon maken. Hoe onbeduidend het ook leek. En ik koos voor leven. Aanvullend daarop, wil ik me er niet aan wagen oordelen te vellen over het nut of de betekenis van een leven. "Voor het visje maakt het in ieder geval alle verschil", besloot ik mijn toelichting.

"En als ik ooit in de stroom des levens verstrikt raak, kan ik alleen maar hopen dat iemand mij zonder aarzelen een handje helpt om daaruit te geraken". Daar waren we het alle drie roerend over eens.

Aurora Guds volgde de Beroepsopleiding tot Loopbaanadviseur bij VistaNova en is werkzaam bij de Douane.






Wachtgeld

Heb jij je ooit gerealiseerd dat verkiezingen ook gelijk zorgen voor verhoging van het werkloosheidscijfer? En dat al die, nu afgeserveerde talentvolle politici, ineens tijd hebben om 's ochtends hun hond uit te laten?

 

Een politicus krijgt geen WW-uitkering, maar een wachtgeldregeling. Dat is het zakelijke verhaal. Dan de loopbaantechnische kant. Wat ga je doen als je vier jaar of langer in de Haagse burelen hebt gebivakkeerd? Word je dan gewoon weer arts, omdat je dat voorheen ook was? Ben je nu automatisch geschikt voor een baan als bestuurder van een grote organisatie? Of laat je het je eerst maar eens aanleunen, omdat je toch echt al die jaren wekelijks ruim meer dan veertig uur maakte?

Mij lijkt het juist voor politici belangrijk om een rustige heroriëntatie te doen. Te herbronnen. Zichzelf opnieuw al die diepere loopbaanvragen weer eens te stellen. Wie ben ik? Niet: wat deed ik de afgelopen jaren en waar was ik best goed in? Nee, wie ben ik? Waarom ben ik wie ik ben en doe ik wat ik doe? Wat zwaarder gezegd: 'Wat is mijn diepere existentie?'

Het koersonderzoek van VistaNova, dat ik ook in mijn loopbaanpraktijk gebruik, maakt gebruik van de lemniscaat (zie afbeelding). We kijken onder andere terug naar het verleden, ons levensverhaal, onze cv, onze talenten, onze waarden en onze drijfveren. Daarmee komen we aan in het heden. Het moment waarop we nu staan. Met verleden en heden gaan we de toekomst exploreren. We ontdekken wat vanuit het verleden relevant is voor de toekomst. En ook wat niet meer van toepassing is.

De bovenstaande vragen en het koersonderzoek lijken mij van belang voor politici met een wachtgeldregeling. Want ik zie hoe dit werkt in mijn 'normale' loopbaanpraktijk. Ik begeleidde eens een kunstenaar door middel van het koersonderzoek. Als afsluitende opdracht had ze een tekening gemaakt van haar beautycase. Er zaten nog drie dingen in die voor haar relevant waren. Scheppend bezig zijn, samen met anderen, met een maatschappelijk belang. Het koersonderzoek had haar geholpen om de beautycase van haar leven en loopbaan eens grondig op te schonen. Veel was in de prullenbak beland. Deze drie zaken wilde ze meenemen naar de toekomst en daarmee haar loopbaan opnieuw vormgeven.

Een belangrijk motto in mijn eigen bedrijf Loopbaanparadox is 'Stilstand is vooruitgang, want echte aandacht werkt!' Met echte aandacht voor wie je bent en voor de manier waarop je hieraan in je werk vorm geeft, is de wereld uiteindelijk beter af! Daarom gun ik onze oud-politici een opgeruimde 'beautycase' voor zij weer in de ratrace van een nieuwe carrière stappen. Ik gun wachtgelders de tijd voor zelfonderzoek en reflectie. En, als ik zo vrij mag zijn, ik gun het ook jou als lezer!

Cora van Rossum heeft een loopbaanadviesbureau Loopbaanparadox en is supervisor bij Vista Nova






Help, mijn coach is klusser!

Ruim een half jaar geleden studeerde ik af bij Vistanova als loopbaancoach. Na een hoop oefenuren en met een rugzak vol bagage: oefeningen en technieken die ik kan inzetten bij begeleiding. Toch herinner ik me dat ik (en velen met mij) me tijdens mijn opleiding wel zorgen maakte over die rugzak. Wat als 'ie niet vol genoeg zou blijken? Wat als ik problemen tegenkwam die ik niet met een van mijn aangeleerde methodes kon oplossen? En sowieso: hoe moest ik weten wat ik wanneer kon inzetten?

Inmiddels kom ik er steeds meer achter dat je al doende leert, en dat je gaandeweg je eigen stijl ontwikkelt. De Methode Hoogendijk vormt de basis voor ieder traject dat ik begeleid, maar al met mijn proefcliënten merkte ik dat niet alle opdrachten voor iedereen goed werkten. Bovendien heb ik ook een persoonlijke voorkeur voor bepaalde oefeningen. Zo laat ik mijn cliënten zelden de ideale biografie schrijven. Ik trek mensen aan die erg in hun hoofd zitten (dat zegt meer over mij dan over mijn cliënten), en die vinden het heel moeilijk om 'gewoon' te dromen zonder beperkingen. Laat staan om dat aan het papier toe te vertrouwen... Wat wel blijkt te werken, is het fysiek maken. Tegenwoordig zet ik dus simpelweg twee stoelen in de ruimte: een stoel voor mijn Huidige Ik en een stoel voor mijn Tachtigjarige Ik. De tachtigjarige vertelt de Huidige Ik wat er sinds het heden gebeurd is. Wanneer de Oudere Ik (die soms ook daadwerkelijk wat bedachtzamer en trager beweegt) klaar is, gaan mensen terug naar de Nu-stoel en vertellen wat ze met deze informatie kunnen en willen doen. Ik ben nog steeds iedere keer verbaasd welke mooie levensverhalen de tachtigjarigen met hun dertigjarige Ikken delen!

Daarbij begin ik elementen op te pakken uit andere methodes. Zo heb ik het 'Talentenspel' aan mijn gereedschapskist toegevoegd. Een visueel aantrekkelijke manier om in een paar eenvoudige stappen tot een top vijf van jouw talenten te komen. Voor mij en mijn cliënten werkt het goed om snel keuzes te moeten maken op basis van simpele tekeningen en trefwoorden. Niet denken, maar doen. Dat biedt vervolgens weer een mooie ingang om het gesprek aan te gaan waarom de keuze juist hierop viel, en hoe iemand in de toekomst zijn of haar talenten beter tot hun recht kan laten komen.

Hoe meer ik mijn eigen stijl ontwikkel, hoe makkelijker ik me in de rol van coach voel. Om een goede coach te zijn, moet ik geloven in wat ik doe en zeg. Mijn intentie moet oprecht zijn om mijn cliënt tot bloei te laten komen. Gelukkig blijkt nu dat je dat niet kunt leren uit een boek, maar dat je dat zelf moet voelen en ervaren. Hoe beter mijn coachingsgereedschappen aansluiten bij wie ik ben, hoe beter ik coach.

Natuurlijk zit er ook een keerzijde aan het verhaal: ik mijd sommige oefeningen omdat ik ze niet aandurf, me onzeker voel. Maar juist wanneer ik mezelf de ruimte gun te experimenteren en uit te vinden wat bij mij past, creëer ik ook ruimte om te oefenen met onderdelen die ik minder goed beheers en te onderzoeken waar mijn angst vandaan komt. Zo sla ik in één klap twee vliegen waar tijdens de opleiding regelmatig aandacht aan besteed werd: ik vorm een voorbeeld voor mijn cliënten, en ik word stukje bij beetje de coach die ik ben. Gewapend met een gereedschapskist van bekende hamers en nieuwe schroevendraaiers die mij lekker in de hand liggen!

Juliëtte Kars volgde de Beroepsopleiding tot Loopbaanadviseur bij VistaNova.






Tussenhout

Vlak na de zomervakantie liep ik voor een kop koffie een horecagelegenheid binnen. Daar lag een krant op tafel en al nippend aan mijn koffie begon ik die gedachteloos door te bladeren. Mijn ogen gleden over een paginabreed artikel met een grote kop: "Hoe word je schatrijk?” Veel verder dan de kop kwam ik niet, maar ik begreep dat er drie veelbelovende tips in het artikel werden toegelicht.

Ik bladerde met enige verbazing verder over waarom daaraan nou zo veel ruimte en aandacht werd besteed? Dit is hoe we gestuurd worden in ons denken dacht ik nog, voordat ik verder ging naar een ander artikel. Een paar weken later kwam het thema in een totaal andere context bij me terug.

Op een koude novemberochtend stapte ik de deur uit en voelde ik de onmiskenbare tekenen van verandering. Zoals het vaak gaat, sluimert de zomer langzaam voort totdat er een moment komt dat die onmisbare kilte van het winterseizoen zijn intrede doet. Dat moment begroet ik, want dan mag ik me weer warmen aan het element vuur en kan de haard weer aan. Hoe vaak ik me niet in die perioden in een kinderlijk enthousiaste bij de haard heb geschaard om direct een vuurtje te maken!

En zo was het ook nu weer. Knielend voor de openhaard met een aanmaaklont in de hand, kwam ik er wederom achter dat ik geen 'tussenhout' had als essentiele schakel om het vuurtje op gang te krijgen. Donders, geen tussenhout! In de mand zag ik het fijne hout naast de dikke blokken liggen, maar daar tussenin was niks. Met enige tegenzin trok ik jas, schoenen en handschoenen aan om er de tijd voor te nemen uit de houtstapel het tussenhout te filteren. Terwijl ik rommelde in het houthok en verschillende stukken hout selecteerde en in de mand legde, bedacht ik dat dit tussenhout terecht een eigen term verdiende zoals ik die eraan gegeven had; de algemene term 'hout' is onvoldoende toereikend om de specifieke functie en waarde van dit hout te vatten.

Die gedachte bracht me in een keer weer terug bij dat krantenartikel in die koffietent. Ik realiseerde me namelijk dat mijn zoektocht naar het tussenhout, zaken als rijkdom, succes en persoonlijke voldoening in een breder daglicht plaatste. Het werd me duidelijk dat je die dingen alleen maar kunt koppelen aan het ' hout' waaruit je gesneden bent. Aanmaakhout bijvoorbeeld, is nu eenmaal niet bedoeld om duurzaam urenlang brandplezier op te leveren, maar om snel en hevig te ontbranden om vervolgens het tussenhout in vuur en vlam te kunnen zetten. Zo heeft ieder houtje een essentiele functie.

Echter, ik ben een kind van deze maatschappij en er zijn weleens dagen dat ik me onzeker voel, me tussen mensen bevind als een onbeduidend stokje tussen alom geprezen eikenhout. Blijkbaar leggen we met zijn allen het wezenlijk karakter van haardhout bij de grote blokken, zoals we die wel in een netje bij tankstations zien liggen. Eveneens lijkt het wezenlijk belang van leven en succes eenzijdig te liggen bij 'grootst', 'meest' en 'best', met veel minder aandacht en waardering voor het andere. De werkelijkheid blijkt dan toch rijker van schakering, want zonder aanmaak- of tussenhout is het moeilijk stoken.

Dus als de dagen korter worden, de wind aanheft en kou het land intrekt en ik op zoek ga naar tussenhout, word ik er altijd weer even aan herinnerd: het gaat erom met elkaar warmte te creëren en in dat proces zijn we ieder ons eigen type hout. Niet meer en niet minder.

Aurora Guds volgde de Beroepsopleiding tot Loopbaanadviseur bij VistaNova en is werkzaam bij de Douane.






Loopbaancoaching als medicijn

Op een dag komen Tom en zijn werkgever bij mij op kantoor voor een kennismakingsgesprek. Tom draagt een oranje overall, grote werklaarzen, en zijn houding is ietwat gebogen. Hij lijkt mij het Rotterdamse type niet lullen maar poetsen, tegelijk ervaar ik hem als wat verlegen en is mijn indruk dat hij over niet al te veel zelfvertrouwen beschikt.

We zetten ons rond de tafel, bak koffie erbij en het gesprek kan beginnen. Alleen blijkt, zoals ik al vermoedde, Tom niet de eerste de beste prater. Hij blijft vrijwel alle antwoorden op mijn vragen schuldig. Gelukkig heeft hij een goede werkgever, die een prima aangever is. Tom heeft chronische pijnklachten en kan zijn werk als timmerman niet langer uitvoeren. De vraag aan mij is of ik hem wil begeleiden naar een andere baan. Gezien de beperkte spraakzaamheid van Tom zie ik dit als een nog niet gelopen race, en zeker als een uitdaging. 

Wat mij ongelooflijk verrast, is dat na ongeveer het vierde gesprek het tij keert. Tom blijkt heel goed te kunnen praten, is een bijzonder fijngevoelig mens en kan zijn omgeving veel beter duiden dan ik had verwacht van iemand met zijn vak en niveau. Ik heb een emotioneel en sociaal zeer ontwikkeld mens voor me, met heel veel capaciteiten. Ik vermoed ook dat hij een veel hogere intelligentie heeft dan het niveau 2 dat hij bereikt. Zou de mismatch met zijn werk en de harde werkomgeving van de bouw, een belangrijke rol spelen bij zijn pijnklachten? 

Het kantelpunt komt als Tom toestemt om een test te doen naar niveau en interesse. Hij blijkt tussen hbo- en wo-niveau te scoren. Stap voor stap onderzoeken we waar Toms interesses liggen. Wat Tom heel graag zou willen, is een opleiding Sociaal Pedagogische Hulpverlening volgen. En werken met mensen met een verstandelijke beperking. Dat blijkt diep in zijn hart al jaren een droom. 

Maar ja, zijn klachten... Die zijn op geen enkele manier veranderd. En belemmeren hem sterk. De vraag blijft voor hem: hoe kan ik nu met deze klachten een studie starten en de uitdaging van een heel ander werkveld aangaan? 

Via de bedrijfsarts is het mogelijk dat Tom binnen de re-integratie een traject volgt om op een nieuwe manier om te gaan met zijn pijnklachten. En dan is het moment daar. Dit traject begint zijn vruchten af te werpen en Tom krijgt de mogelijkheid om te switchen naar een baan als groepsleider in een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. Het is een baan waarmee hij ook de SPH-opleiding kan starten. Niet lang nadat hij is gestart, mailt hij mij. Hij vertelt dat hij het heel erg naar zijn zin heeft, dat hij erg geniet van de opleiding én dat zijn pijnklachten sterk zijn afgenomen. 

Ik vermoed dat mijn diagnose dicht bij de waarheid zat en hij in het verkeerde werk en de verkeerde werkomgeving zat. Daar werd hij ziek van. Loopbaancoaching blijkt een goed medicijn! 

Cora van Rossum heeft een loopbaanadviesbureau Loopbaanparadox en is supervisor bij Vista Nova

 






Hoge noten

Het is gelukt! Ik ben er zelf nog verbaasd over, maar naast een baan, heb ik ook de eerste ‘echte’ cliënt voor een loopbaantraject. Fantastisch natuurlijk, en nadat ik mezelf ervan overtuigd had dat ik dit écht kan, startte het traject. Inmiddels zijn we halverwege, bij de koersgesprekken. Die vond ik altijd al lastig, en dat is niet veranderd.

Ter ontspanning keek ik 's avonds even naar De Wereld Draait Door. Er werd een start gemaakt met een Groot Nederlands Songbook, vergelijkbaar met The Great American Songbook. Nu ben ik een groot liefhebber van The Great American Songbook, en een fan van het Nederlandstalige lied (niet de Volendamse meezingers, maar wel fijne cabaret- en musicalnummers). In je eigen taal kun je volgens mij meer overbrengen dan in een taal die niet je eigen is... De eerste bijdragen aan de lijst werden geleverd door Wende Snijders en Trijntje Oosterhuis. Nu mag die laatste een goede zangeres zijn, ik heb niet zoveel met haar. Toch bracht haar vertolking van 'Telkens weer', een lied dat mijn shortlist niet eens zou halen, mij aan het huilen. Omdat ze het meende. Ieder woord dat ze zong, klopte en kwam vanuit haar hart.

 

Daar kwamen twee werelden voor mij samen: zingen en coaching. De oplossing van mijn coachingsdilemma ligt in echtheid en oprechtheid. Als ik erin slaag mijn eigen rationele veiligheidsbarrière te laten zakken en mezelf te zijn, kan ik mijn cliënt door die muur heen helpen. En wie weet mezelf ook wel. Hoe ik dat precies ga doen weet ik niet, maar misschien hoef ik het niet te weten op een rationeel niveau. Er is geen recept voor eerlijkheid en openheid.

 

De rest van de avond heb ik Nederlandse liedjes gekeken op YouTube en keihard meegezongen. Als je het meent, maakt het niet uit als je de woorden niet precies weet, of als je die ene hoge noot net niet zuiver pakt. De intentie is wat mensen raakt. En die intentie, voorbij mezelf, kan het instrument zijn waarmee ik anderen help.

 

Bij zo'n verhaal hoort een luistertip: kijk het fragment van Trijntje Oosterhuis bij DWDD eens terug (http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/365380). Voor meer melancholieke buien kan ik Wende Snijders met 'Laat me' aanraden (https://www.youtube.com/watch?v=HFSlSsldk94). Ongetwijfeld niet ieders smaak, maar de combinatie van de twee zorgde bij mij voor nieuwe inspiratie!

Juliette Kars is inmiddels afgestudeerd aan de Beroepsopleiding tot Loopbaanadviseur. 






Eigenliefde

Tijdens een etentje met twee vriendinnen, merkte ik het weer. Ik ben allergisch voor de term ‘eigenliefde’ en minstens zo kriebelig word ik van‘ bij jezelf blijven’. Aargh! We hadden het over onze worstelingen in relaties met anderen en we kwamen wederom tot de gedoodverfde conclusie dat het er toch vooral op neerkwam jezelf al die dingen te geven die we vaak bij anderen zoeken: zelfvertrouwen, zelfbescherming en liefde. Ik hoor mezelf nog van leer trekken tegen de vrouwen tegenover mij: “Het klinkt allemaal geweldig, maar wat doe je dan eigenlijk precies en hoe!?” Een duidelijk antwoord hebben we die avond niet kunnen formuleren. Ik weet ook nog precies wanneer de ergernis ontstond. Als coach-in-opleiding werden we destijds begeleid in deze zaken, maar ik weet nog goed hoe ik bij dit thema nooit heb kunnen vatten waar het nou echt om ging. Voorlopig bleef ik dus in het duister tasten.

 

Toeval bestaat niet. Dus in de loop van die week streek ik ergens op een flexplek neer. In het kader van Het Nieuwe Werken, houd ik er graag de gewoonte op na mobiel kantoor te houden. Op een gegeven moment stond ik dus op van mijn flexplek om koffie te halen. Bij de koffiecorner trof ik toevallig een groepje mannelijke collega's aan die ik kende van een project en ik maakte een praatje. Er werden grappen gemaakt en er ontstond een jolige sfeer. Ik weet nog hoe ik mijn oog liet vallen op een poster, waarvan ik begreep dat deze bij iedere gemeenschappelijke ruimte moest hangen: " Je collega verwennen met een ongevraagde schoudermassage. Moet toch kunnen." Ging over ongewenste intimiteiten begreep ik. "Ver van mijn bed" dacht ik nog, " maar er zal een goede reden voor zijn."  

 

Zo stonden wij te praten en ik deed geanimeerd mee aan het gesprek. Nog voor ik er erg in had, gaf één van de heren mij langs zijn neus weg een schopje onder mijn billen. Het gebeurde zo snel en ging zo vergezeld met gezellige praat, dat het voorbij was voor ik besefte wat er gebeurd was. Ik vond het vreemd, maar omdat niemand er verder aandacht aan besteedde, omdat dat blijkbaar 'moest kunnen', maakte ik er ook geen punt van. Daarnaast mocht ik deze collega graag en wilde de sfeer niet verpesten door hem er plenair op aan te spreken. We praatten verder, en nog geen minuut later pakt dezelfde mannelijke collega een banaan en vraagt me lacherig of ik een hapje wil. Hij had met zijn nagel een randje om het topje gekerfd. Zo was het net een fallus geworden. Ik wist niet wat ik moest zeggen, maar ik voelde iets gebeuren in mijn lichaam. Ongemak, schaamte en vernedering. De rest lachte een beetje flauw en ik lachte mee. Het duurde niet lang voordat ik besloot dat het tijd werd maar weer eens aan het werk te gaan.

 

Terug op mijn werkplek merkte ik dat ik me niet kon concentreren. Ik was gedecideerd aan het werk gegaan en probeerde het incident te negeren, maar ik was eigenlijk kwaad en ontdaan. Ik voelde me vernederd en onheus behandeld. Ik ben altijd een spontaan en sociaal mens geweest, maar een flirterig type zou ik mezelf niet noemen. Waar had ik dit aan te danken? Ik vond het ook erg dat ik die collega niet had laten weten dat ik zijn gedrag ongewenst vond en dat ik gewoon deed alsof er niks aan de hand was. Wie hield ik hier nou voor de gek?! En welke boodschap zond ik uit door dit te accepteren?! Ik bleef een tijdje besluiteloos zitten en opeens kwam het volle besef bij me binnen dat ik er iets van moest zeggen. Alsof de moraliteit in hoogsteigen persoon in me was opgestaan en me helemaal opvulde. Als door van buitenaf aangestuurd, stond ik op. Ik trilde over mijn hele lijf. Ik vond het blijkbaar eng deze confrontatie aan te gaan, maar iets in mij duldde geen tegenspraak.

 

Zonder er verder nog over na te denken, liep ik direct op de collega af en vroeg hem of ik iets mocht vragen. In de beslotenheid van een vergaderkamer, vroeg ik hem op de gebruikelijke gezellige manier waarop ik gewend was met hem te praten, of hij voortaan van mijn billen af wilde blijven en wilde ophouden seksueel getinte dingen te zeigeeggen of te doen. De man was (schijnbaar) geheel verrast en zei dat hij het niet zo meende. Hij bedankte me zelfs dat ik het tegen hem gezegd had en voor de manier waarop. Ik hield het kort en liep weer terug naar mijn werkplek.

 

In die paar stappen die ik terugliep naar mijn werkplek, werd ik een ander mens. Om te beginnen kon ik niet stoppen met lachen. Dat begon van binnenuit en betrok uiteindelijk mijn hele gezicht. Ik lachte mezelf toe. En voor mijn gevoel groeide ik, nam ik letterlijk meer ruimte in. Het is fijn als andere mensen, zoals ouders en vrienden, voor je zorgen, maar niets geeft blijkbaar zoveel voldoening, als de kracht dienstbaar te kunnen zijn aan jezelf. De regie kunnen nemen over je eigen leven, het bezitten van persoonlijke handelingsvaardigheid om je eigen boontjes te doppen wanneer het ertoe doet, is goud waard. Niet alleen voor jezelf, maar ook om verdere escalatie in je omgeving te voorkomen. Daarnaast is het fijn als mensen je toelachen, maar zoveel beter is het als je jezelf kunt toelachen. En opeens begreep ik echt waar eigenliefde en eigenwaarde over gingen: het kunnen en willen erkennen van je eigen grenzen en daarnaar handelen. En zo werd boze onmacht vervangen door een lach. Een lach die me er altijd aan zal herinneren waar liefde begint.

Aurora Guds volgde de Beroepsopleiding tot Loopbaanadviseur bij VistaNova en is werkzaam bij de Douane.






Tussen geld en geluk

De tijdgeest kantelt. Of is dat alleen wat ik hoop en dus zie?
Winst is niet langer het stapelen van euro’s, maar het toevoegen van betekenis. Er ontstaat een verschil tussen geluk en geld. Je kunt zélfs gelukkig worden van werk. Dat vraagt om het overstijgen van je eigen belang en meer betekenis toevoegen aan de ander en aan het grotere geheel.

De vraag die ik mijzelf stel is: ‘Wat is winst?!’ Wanneer ik goed betaald krijg voor een traject, maar in wezen weinig toevoeg, dan voel ik geen winst. Wanneer iemand na een traject, kort of lang, duur of goedkoop, de deur uit gaat en echt stappen heeft gezet, dan voel ik mij rijk. Ik voeg mijn talent toe, zodat een ander zijn/haar talent(en) beter kan benutten. Het tweede waardoor ik mijn winst vergroot, is wanneer ik trouw ben aan mijn eigen waarden. Wanneer ik een traject doorzet naar een collega, omdat deze hierin beter is dan ik, dan ben ik trouw aan mijn kernwaarde ‘kwaliteit’. In deze twee zaken – talent toevoegen en trouw aan mijn waarden – zit mijn ervaren winst. Niet in het geld dat ik ermee verdien. En ja, mijn schoorsteen rookt ook gelukkig…

Wat zijn de tekenen van hoop, die ik maatschappelijk meen waar te nemen? Ik zie drie lijnen: Normen en waarden mogen weer, Reëel idealisme is weer toegestaan en Niet alles is maakbaar. Ik zal ze toelichten aan de hand van het voorbeeld van de Frits Goldschmeding Foundation. Frits Goldschmeding was de oprichter van Randstad en ontwikkelde het uitzendwezen en flexibel werken. Inmiddels is hij tweeëntachtig jaar. Enige jaren geleden richtte hij de Goldschmeding Foundation op. De rijkste man van Nederland wil zijn geld teruggeven aan de samenleving. 

Normen en waarden mogen weer

De visie van Goldschmeding is dat wanneer ondernemingen zich alleen richten op groei, mensen inwisselbare winstmachines worden. Citaat: ‘Er is dan geen enkel streven meer om vanuit de onderneming alle aspecten van de belangen van álle belanghebbenden van de onderneming simultaan te behartigen.’ Dat is winst in mijn ogen, van een multimiljonair in normen en waarden. 

Reëel idealisme is weer toegestaan

Goldschmeding wil onder andere vanuit zijn Foundation investeren in het economisch onderwijs in Nederland. Economie is enkelvoudig geworden in zijn ogen. Goed economisch onderwijs gaat volgens Goldschmeding niet alleen over winst, maar over de verbinding met het sociale, medemenselijke en ethische aspect. Dat noem ik reëel idealisme, en velen van ons snakken daar in deze tijd naar. 

Niet alles is maakbaar

Economische opleidingen leerden bedrijven te valideren, kapitalisatiefactoren uit te rekenen, te excelleren. De crisis leerde ons dat deze maakbaarheid lucht was. Voor een ‘maakbare’ economie zijn ook andere dingen wezenlijk zoals wijsbegeerte, vriendschap, broederschap, kunst en verbeelding. 

Mijn hoop is dat onze maatschappij nog meer kantelt naar talenten en waarden en minder naar euro’s en maakbaarheid. En ik zie tekenen van hoop!

 

Voor dit blog gebruikte ik het artikel uit het FD van 30-1-2016 'Ik wil dat mijn vermogen met dezelfde filosofie wordt weggegeven als waarmee ik het heb opgebouwd'. Inmiddels verscheen het boek Kennen, dienen, vertrouwen, gebaseerd op het gedachtegoed van de Goldschmeding Foundation. 

Cora van Rossum heeft een loopbaanadviesbureau – Loopbaanparadox www.loopbaanparadox.nl – en is supervisor bij Vista Nova.

 

 






Geniet, maar houd je doel voor ogen…

Geniet ervan! Een veelgehoorde uitspraak tegenwoordig die bij sommigen in mijn omgeving inmiddels agressieve neigingen oproept. ‘Wat nou ‘geniet ervan', als ik een kopje koffie krijg in een café?!?!?! Dat bepaal ik altijd zelf nog wel!' Maar er is een verschil tussen genieten en genieten...

Ik ben bijna klaar met mijn opleiding. Het laatste dossier is ingeleverd, en alleen het eindgesprek met mijn supervisor scheidt mij nog van mijn diploma als loopbaanadviseur. Met het inleveren van mijn afstudeerdossier, ontstond ook tijd voor dingen die daarvoor waren blijven liggen. Zoals het lezen van De Creatiespiraal van Marinus Knoope. Geen verplichte literatuur tijdens de opleiding, maar het boek was meerdere keren aangehaald als tip. Het leek me ook bijzonder bruikbaar, want ja, die opleiding is één ding, maar hoe ga ik daar vervolgens werk mee vinden? Ik hoopte dat De Creatiespiraal me kon helpen.

Braaf werkte ik het boek door, dacht af en toe, ‘ja, logisch', en ‘hmm, dat zou ik inderdaad eens moeten uitwerken'... Dat vond ik vooral bij de aanwijzing om te visualiseren wat je wilt bereiken. Ik had niet zolang geleden nog te horen gekregen dat ik focus miste. Om te krijgen wat je wilt, moet je eerst weten wat je wilt. Dan ontstaan er wegen, komen er mensen op je pad en vind je kansen. Zelfs als je niet weet wat je wilt, kan je tegen jezelf zeggen: ‘ik weet wat ik wil, en daar handel ik naar'. Een mooie affirmatie, die ik van harte overnam.

Inmiddels had ik het laatste hoofdstuk bereikt: Genieten van succes. Tot mijn stomme verbazing bestond dit hoofdstuk uit de constatering dat Knoope niet kon schrijven over (genieten van) succes. Succes is geen euforisch gevoel over het bereiken van een einddoel, maar het in volle omvang beleven van dat wat er nu is, en wat je nu voelt. Wat er nu is, is het betekenisvolle resultaat van wat jij gecreëerd hebt. Dat kan heel fijn zijn, omdat je ergens hard voor gewerkt hebt, maar ook ongemakkelijk of leeg. Want wat nu? Wat blijft er over nu je je doel bereikt hebt?

De truc is om al gaandeweg te genieten. Van het proces. Van het dromen, visualiseren, creëren en materialiseren van je wensen. Het heeft geen zin pas aan het eind, in het laatste hoofdstuk, aandacht te besteden aan waar je mee bezig bent. Zoals iedere reis, gaat ook deze gepaard met ups en downs, en is het waardevol om beide ten volle mee te maken. Daarom accepteer ik nu maar het rare, lege gevoel dat ik student-af ben. Het behalen van mijn diploma is een afscheid van iets dat het afgelopen jaar een belangrijk stuk van mijn leven was. Onderweg heb ik mooie mensen ontmoet, cliënten begeleid, inspiratie gekregen, nieuwe en onverwachte dingen gedaan en heel veel geleerd, over mezelf en over mijn vak. Dat is iets om met plezier op terug te kijken, en van te genieten.

Ik heb er een puzzelstukje bij. In welke vorm en wanneer dat stukje op zijn plek valt, weet ik nog niet, maar ik heb me wel voorgenomen de weg ernaartoe echt mee te maken. Als je diep in mijn hart kijkt, heb ik eigenlijk verrassend duidelijk voor ogen waar ik mijn puzzelstukje zie. Ik ben nu vooral nieuwsgiering naar de route en de zijwegen die ik ga tegenkomen. Dan moet het toch lukken met die puzzel?

Nawoord:
Vlak na het schrijven van deze blog vond ik een baan voor 3 dagen per week. Ik mag mijn vaardigheden als loopbaancoach gaan gebruiken bij het werven en begeleiden van professionals, en houd tijd over om zelfstandig cliënten te begeleiden. Toeval?

---

Juliette Kars in inmiddels afgestudeerd aan de Beroepsopleiding tot Loopbaanadviseur. 

 

 






Sturen of Volgen

Borrel
Op een vrijdagmiddag in maart, was ik aan het borrelen bij ouders van een klasgenootje van een van mijn dochters. We spraken over de opvoeding van onze kinderen, toen mij opeens een inzicht inviel. Alsof ik een stil huis was, dat op een zondagochtend in ruste, verstoord werd door het schelle geluid van de deurbel. Om tijd te winnen en om mijn gesprekspartner niet te laten merken dat ik even bij mezelf naar binnen keek, stond ik op en ging naar het toilet. Daar ging ik zitten en nam even de tijd om te beseffen wat er nu precies aan de hand was.

Zin

Met de andere moeder sprak ik over mijn dochter die het plan had opgevat met een groep kinderen uit haar groep, uit eten te gaan. Ze is elf en nog voordat het plan akkoord en afgestemd was, was dochterlief alvast naar een restaurantje in de buurt gegaan om te reserveren. Dat vonden we wat voortvarend, want daar vinden wij als ouders natuurlijk ook wat van. Aan de andere kant konden we de getoonde zelfredzaamheid en daadkracht wel waarderen en wil je als ouder die dingen juist stimuleren. Ik hoorde mezelf zeggen: “Het is de vraag of je hierin moet sturen of beter kan volgen”. Sturen of volgen. Hoewel het hier ging over een opvoedkwestie, bracht ik het op de een of andere manier in verband met mijn huidige werksituatie. Op mijn werk stond ik aan de vooravond van een mooie opleiding. Het betrof de HBO-Douane-opleiding en het geval was dat ik er zin in had.

Verplicht

Je moet weten dat die opleiding verplicht is voor mijn huidige functie en dat ik die studie een jaar geleden absoluut niet zag zitten. Destijds had ik net mijn coachopleiding afgerond, en ik had het licht gezien: “Coaching is het mooiste beroep dat er bestaat!” De eer iemand te mogen begeleiden in een echt contact, waarbij je als persoon ook zelf blijft leren, vind ik het summum. Wat was er dan met de liefde voor dat vak gebeurd? En hoe kan het dan dat ik nu helemaal in mijn sas ben met een totaal andere loopbaanrichting?

Onbegrip

Dat had blijkbaar alles te maken met sturen of volgen, begreep ik nu. Ik keek voor me en zag op de verjaardagskalender dat ene Noor morgen jarig was. Ik begon me een beetje ongemakkelijk te voelen, daar op het toilet, waar ik ogenschijnlijk niks deed. Maar dat niks doen, was niet helemaal waar. Ik sloot mijn ogen om me niet af te laten leiden, en ging in gedachten terug naar het onderwerp. Ik had het nooit een plekje kunnen geven dat ik afgestudeerd loopbaancoach was, die zelf weinig pogingen ondernam een rol als coach te verwerven. Ik had noch gesolliciteerd noch serieus mijn gedachten laten gaan over een eigen praktijk. Daarnaast had ik mij al snel laten verleiden door het potentieel van deze andere opleiding en de voordelen die dat bood. Opmerkelijk was vooral dat het nieuwe opleidingstraject me  een kalm en goed  gevoel gaf. Ik had nooit helemaal kunnen begrijpen waarom.  

Lot

Maar hier op het toilet, ergens in Amsterdam, begon het me duidelijk te worden. En dat had alles te maken met de wijsheden die me juist op de coachopleiding waren bijgebracht; soms is het goed om te sturen en op andere momenten juist om te volgen. Als ik weinig noodzaak zie in een formele rol als coach en tevreden ben met mijn huidige loopbaanpad, heeft het lot in deze fase van mijn leven misschien iets anders voor mij in petto. Misschien heb ik coaching in mijn hart gesloten op een manier die veel breder is dan alleen het vervullen van een betaalde rol. Als je buiten grenzen denkt, kan coaching ook een lifestyle zijn, of een innerlijke guideline, een vriendin. Misschien verkies ik nu de rust en de zekerheid van een mooi opleidingstraject, boven het tegen wil en dank nastreven van wat nu niet opportuun lijkt. Mij is dus ingevallen dat ik berust in het volgen van het pad dat me werd aangeboden, totdat ik gaandeweg zicht krijg op nieuwe wegen om dan bij te sturen.

Coaching als lifestyle

Ik stond op, trok voor de vorm door en begreep opgelucht de symbolische betekenis van het vertrekkende water. Het stond symbool voor het wegspoelen van mijn zorg en twijfel over mijn ‘verraad’ aan coaching. Coaching was juist integraal onderdeel geworden van mijn levenshouding, een lifestyle. Het zou mooi zijn als ik ooit nog in de professionele sfeer mensen mag begeleiden, maar minstens zo vervullend zijn dit soort heldere momenten die ik met dank aan coaching kan beleven. Momenten die allemaal bijdragen aan de vorming van het belangrijkste instrument dat een coach bezit: zichzelf. 

Aurora Guds volgde de Beroepsopleiding tot Loopbaanadviseur bij VistaNova en is werkzaam bij de Douane.

 






Complimentenknop

Wie kent ‘m niet? Het klachtenformulier. Veel organisaties bieden de mogelijkheid om met één druk op de knop online een klacht in te dienen. Omdat het zo makkelijk is, maken veel mensen van de mogelijkheid gebruik. Het resulteert in een stroom formulieren waar uiteindelijk niet zoveel mee gebeurt. Waar blijft de positieve feedback?

Een cliënt had in haar actieplan opgenomen: met de directeur overleggen over een complimentenknop. Ze verklaarde dat het klachtenformulier op hun website het voor klanten erg makkelijk maakt om, meestal direct na een verhit telefoontje met een medewerker, een klacht in te dienen. De betreffende medewerker wordt vervolgens even apart genomen. Vaak blijkt er weinig aan de hand: een primaire reactie op iets wat goed opgelost is. Ondertussen, vertelde zij, staat het kantoor vol met bloemen, dozen chocolade en kaartjes. Bedankjes van mensen die erg tevreden zijn met de manier waarop ze geholpen zijn. Mijn cliënt zag een duidelijke discrepantie: de bloemen, vele malen talrijker dan de klachten, blijven onzichtbaar voor het management en verschijnen niet in het jaarverslag. De uit boosheid ingevulde formulieren worden cijfers waaraan klanttevredenheid wordt afgemeten.

De oplossing? Een complimentenknop! Niet alleen om medewerkers een hart onder de riem te steken, ook om het rendement te verhogen. Ieder mens hoort graag dat hij het goed heeft gedaan, ook al is het ‘gewoon’ onderdeel van het takenpakket. Wie erkenning krijgt voor wat goed gaat, is gemotiveerder en werkt harder om zelfs nog beter te worden.

Ik vind de suggestie tekenend voor deze tijd. Om ons heen schieten feelgood-tv en tijdschriften uit de grond, die aantonen dat er een enorme behoefte leeft om gezien en erkend te worden. Gekend te worden… Door de mensen in je directe omgeving, en op het werk. De meesten van ons brengen daar een substantieel deel van hun dag en week door, en dan is het belangrijk dat je er mag zijn. Betekent dat dat we elkaar continu voor alles moeten complimenteren? Alsjeblieft niet! Dat neemt niet weg dat een kort en onverwacht ‘goed gedaan’ of ‘mooi rapport’ mensen nieuwe energie kan geven. Waarom zou je positieve feedback niet net zo makkelijk maken als negatieve?

Ik hoop dat het plan aanslaat en wellicht zelfs een nieuwe trend inluidt. Mijn steun krijgt het alvast. En nu ga ik genieten van het tijdschrift dat ik kreeg als dank voor een succesvol afgerond loopbaantraject. Gewoon, omdat mijn cliënt blij was met mijn hulp…

Juliette Kars volgt sinds maart 2015 de Beroepsopleiding tot Loopbaanadviseur bij VistaNova. Via haar blogs deelt zij haar ervaringen als aankomend loopbaancoach.

https://nl.linkedin.com/in/juliettekars

 






Oude wijn in nieuwe zakken

Een artikel in het Algemeen Dagblad van 16 januari jl. had de volgende aanhef:

"Het lijkt het mantra van het moderne leven: ‘te druk, geen tijd’. We worstelen met to-dolijsten en worden voortdurend afgeleid. De oplossing is ophouden met tien dingen tegelijk te doen."

Het artikel vervolgt met onderzoek van de Amerikaanse psychologen Strayer en Watson. Zij ontdekten door jarenlang onderzoek dat ons brein gemaakt is om één ding tegelijk met volle aandacht te doen, en dus niet tien dingen tegelijk.

Verrassenderwijs sluit dit onderzoek aan bij heel oude spirituele tradities. Een van deze tradities is de benedictijnse kloosterorde, gesticht door Benedictus van Nurcia (480-547). Wanneer iemand intreedt in een benedictijns klooster legt hij drie geloften af: die van ‘stabilitas', ‘conversio morum' en ‘obedientia'.

Het zijn geloften die ons ook vandaag de dag kunnen helpen om één ding tegelijk de volle aandacht te geven. Ik heb er in mijn werk veel profijt van!

Stabilitas
Letterlijk betekent de latijnse term ‘stabilitas' stabiliteit. In onze tijd zou je dit vertalen als ‘commitment', ‘loyaliteit', ‘erbij blijven'. In het klooster werkt dit als volgt. Gedurende de dag luidt steeds een klok. Die geeft de schakelmomenten aan. Als de klok gaat, stop je met dat wat je deed en ga je bijvoorbeeld naar de kapel. Aan het einde van de kapelvering luidt de klok opnieuw. Je verlaat de kapel en start een nieuwe taak. Op het moment dat je met iets bezig bent, doe je dat dus met volle aandacht.

Ik heb uit deze gelofte leren coachen. Graag ben ik met mijn volle aandacht bij een gesprek. Dat levert mijn coachee veel op. Kwalitatief luister ik beter. Kwantitatief heb ik echt gehoord wat mijn coachee heeft gezegd, en ontstaat er veel minder snel een communicatiestoornis.

Conversio Morum
‘Conversio morum' betekent verandering van gedrag. In de benedictijnse traditie staat dit voor bewust ingebouwde kleine haalbare veranderdoelen. Vaak zitten onze levens vol met grote-stappen-gauw-thuis-doelen. Van al deze doelen komt meestal maar weinig terecht. Wanneer we kleine, bewuste en haalbare doelen stellen, dan stellen we deze met aandacht en geven we ook onze echte aandacht aan de verandering die nodig is. Dit is kwaliteitsmanagement.

In coaching zie ik hier groot profijt van. Een coachee die veel last had van zijn eigen chaotische agenda, maakte iedere ochtend een kwartiertje tijd om voorafgaand aan zijn dag goed naar zijn planning te kijken. Hij had geen last meer van een agenda vol post-its, vergat minder, en werkte effectief.

Obedientia
De term ‘obedientia' staat voor gehoor-zaamheid. Met aandacht luisteren naar een mens, een situatie, een taak en ge-hoor geven aan dat wat je hoort. In coaching vind ik dit een prachtige attitude. Wanneer ik als coach optimaal gehoor geef aan de coachee, gaat deze ontdekken, ontwikkelen en exploreren. Daar hoef ik dus alleen maar gehoor-zaam voor te zijn.

Zullen we gaan omdenken? Stoppen met multitasken, grote doelen zonder resultaat, vluchtigheid en fragmentatie? Zullen we gaan leven met aandacht?!

Geniet van zo'n leven en vier je successen!

Cora van Rossum heeft een loopbaanadviesbureau Loopbaanparadox en is supervisor bij Vista Nova.

 






Loopbaancoaching of hel?

Ik had het ineens! Mijn tweede proefcliënt kwam langs voor haar eerste koersgesprek, en ik zag plotseling heel duidelijk waar we waren. In de hel. Dante’s hel wel te verstaan…

Loopbaancoaching of hel?

Op mijn spiekbriefje tijdens het gesprek stond een lange lijst do’s en don’ts. Niet bang zijn voor stiltes, in contact blijven met je cliënt en met je eigen gevoel, en vooral… haar laten werken! Zij moet met antwoorden komen, niet ik. Bloednerveus werd ik van mezelf; zou dit ooit ‘vanzelf’ gaan? Toen viel mijn oog op de boekenkast.

Prominent bovenaan staat La Divina Commedia, het meesterwerk van Dante uit de 14de eeuw, in Nederlandse vertaling en een becommentarieerde Italiaanse tekst. Met name die laatste staat vol aantekeningen. Gedurende een aantal jaar heb ik met bevriende classici en liefhebbers van het Italiaans het eerste deel van La Divina Commedia, De hel, in oorspronkelijke versie gelezen. Heerlijk was het, letterlijk en figuurlijk. Het letterlijke aspect zat ‘m erin dat we de maandelijkse zondagavonden combineerden met een maaltijd gekookt door een van de deelnemers. Het figuurlijke was dat het fascinerend is om zo’n oud werk te lezen, er steeds meer in thuis te raken, en te ontdekken dat het eigenlijk heel erg actueel is.

In het boek onderneemt schrijver Dante een tocht door de rijken van het hiernamaals: hel, louteringsberg en hemel. Van duisternis naar verlichting. Dante wordt op zijn tocht begeleid door Vergilius, een klassieke auteur die leefde in de eerste eeuw voor Christus en vooral bekend is van zijn boek Aeneïs.

Hoe past De hel bij loopbaancoaching? Simpel. Ik realiseerde me ineens dat ik me met het verkeerde personage geïdentificeerd had. Ik had de rol van Dante gepakt: zoals hij zich zorgen maakte over duivels en zondaars, maakte ik me zorgen over alle hedendaagse beren die op de weg van ‘mijn’ traject konden verschijnen. Maar mijn rol is niet die van Dante, ik ben Vergilius. Ik weet ongeveer waar de duivels zitten, ook al verrassen ze mij soms ook. Mijn taak is om mijn proefcliënt bij de hand te pakken, gerust te stellen, en samen te kijken hoe mijn cliënt de monsters de baas kan, en welke wegen er zijn om ze te vermijden. Dante legt de weg zelf af, het is zijn proces, en Vergilius ondersteunt hem. Precies zo ondersteun ik mijn cliënt.

De vragen zijn herkenbaar: wat is goed, wat is fout? Heeft iedereen in de hel echt zulke vreselijke dingen gedaan? Dante, en met hem de lezer, komt erachter dat er een heel groot grijs gebied is waar goed en fout niet duidelijk te onderscheiden zijn. En hij ontdekt gaandeweg, met Vergilius’ steun, dat dat niet erg is. Dat is niet wezenlijk anders dan wat wij met cliënten doen. Er is niet één juist antwoord, en als de weg vol rotsen ligt moet je cliënt zelf zijn weg zoeken en tot de kern komen van wat hem of haar drijft. Misschien verdwaalt hij soms, maar ook dat is een hulpmiddel om uiteindelijk de passende route te vinden.

Toegegeven, het is wat arrogant om mezelf met Vergilius te vergelijken, iemand die een van de mooiste werken uit de literatuurgeschiedenis geschreven heeft. Of met Dante, die dat een aantal eeuwen later nog eens dunnetjes overdeed. Toch hielp het me. Mijn zenuwen verdwenen toen ik in gedachten samen met mijn proefcliënt door de hel wandelde, en samen met haar mocht ontdekken wat we tegenkwamen. De eerste en laatste zinnen van het boek geven het mooi weer:

"Op het midden van mijn levensweg bevond ik mij in een donker woud, omdat ik van de rechte weg was afgedwaald." [vertaling Frans van Dooren]

"Vergilius en ik gingen die verborgen gang binnen om aldus naar de wereld van het licht terug te keren. En zonder ook maar aan rusten te denken klommen wij naar boven, hij voorop en ik achter hem aan, totdat we een punt bereikten waar ik door een ronde opening de schoonheid van het hemelgewelf weer kon aanschouwen. Daar gingen we naar buiten en zagen we opnieuw de sterren." [vertaling Frans van Dooren]

Als ik mijn cliënt kan helpen van ‘afgedwaald’ naar de ‘schoonheid van het hemelgewelf’, dan is mijn missie dubbel en dwars geslaagd!

Juliette Kars volgt sinds maart 2015 de Beroepsopleiding tot Loopbaanadviseur bij VistaNova. Via haar blogs deelt zij haar ervaringen als aankomend loopbaancoach.  

https://nl.linkedin.com/in/juliettekars 






vorige12 volgende